Ik had al van kleins af aan het gevoel dat ik nooit was zoals anderen. En ja ik weet best wel dat iedereen uniek is en dit heel normaal klinkt, maar ik bedoel dit niet op die manier. Ik bedoel écht "alienated", om het zo maar te zeggen. Ik keek naar de kinderen rond mij, en hoe ze met elkaar omgingen en probeerde dit te begrijpen. Toen kwam het besef al dat ik anders was. Ze deden bepaalde interacties die bij hun van nature kwamen die ik niet deed. Altijd vroeg ik me af waarom, maar had hier op de 1 of andere manier nooit iets van gezegd tegen mijn ouders. Of toch niet dat ik me kan herinneren. Ik werd gewoon aangeleerd; "Als je deze situatie krijgt, dan reageer je zo." Niet meer dan een strategische zet om dan het antwoord en het gevoel van je gesprekspartner(s) te krijgen, waarop dezelfde situatie keer op keer volgt. Op deze manier ben ik ook altijd bezig met hoe andere mensen over mij denken. Of ik soms wel de juiste antwoorden of input geef die zij verwachten. Dit vergt veel energie. Vanaf het punt dat ik die realisatie kreeg als kind is het zo gegaan, tot op de dag van vandaag.
Toen ik de lagere school (die bestond uit uitsluitend jongens) verliet werd alles heel anders voor mij. Er kwam een nieuwe gemene deler in het spel; "meisjes". Ik wist totaal niet hoe hiermee om te gaan. Zij dachten anders dan jongens. Het leek of ik het hele actie-reactie rollenspel opnieuw moest leren. De hormonen begonnen op te spelen en had al vanaf het eerste middelbaar iemand op het oog, die mij blijkbaar ook wel zag zitten. Voor ik het wist had ik een vriendinnetje. Ik wist dat zij bepaalde verwachtingen had die ik moest inlossen, als ik nog met haar verder om wou gaan. Spijtig genoeg had ik geen idee hoe hiermee om te gaan. Prille relaties duren natuurlijk nooit lang omdat dit kalverliefde is en de mens in die periode van zijn leven nog geen diepgang heeft, of toch zeer weinig. Binnen de kortste keren was ik haar dan ook kwijt. Ik had (en heb nog steeds) te weinig charisma en dat valt op na een tijdje. Dit kwam als een donderslag want ze was mooi én intelligent. Wat wil een man meer dan dit? Al goed dat deze relaties nooit lang duren, zodat het rouwproces achteraf ook maar van zeer korte duur is. Ik zou kunnen beginnen over mijn schoolcarrière en hoe raar die verliep voor mij, maar dat is dan misschien voor later.
Door de jaren heen had ik meerdere relaties met meisjes. Telkens meende ik van deze relaties iets langdurig te maken. Spijt heb ik hier nooit van gehad. Zo van die korte "flings" zijn nooit mijn ding geweest. Dit snapte ik al vanaf de eerste keer dat ik ooit iets voelde voor iemand. Ik heb ook het gevoel dat ik mijn excuses moet aanbieden voor de vele dingen waar ik blind voor was tijdens deze relaties. Toen ik onlangs oude berichten las op een vorig gsm toestel dat ik ergens opgevist had, kwam het besef dat ik niet de meest aangename persoon was om mee samen te leven. Ik had meer inzet moeten tonen voor mijn relaties. Dit is een goeie les voor de toekomst. Al wie de leuze "bro's before hoes" ten harte neemt, is in mijn ogen een idioot. Er is niks mooier dan liefde en er zijn voor elkaar. Versta mij niet verkeerd, dit is in vriendschap ook belangrijk. Maar vriendschap stopt bij 1 ding, en dat is seks. Seks bindt en de vriendschap evolueert in een relatie (of toch in sommige gevallen). Ik weet dat sommige mensen zoiets hebben als een "fuckbuddy" maar dit blijft mijner inziens nooit lang duren. Of 1 van de 2 krijgt gevoelens en de ander laat hem/haar vallen omdat die hier niet klaar voor is, of de vriendschap evolueert in een relatie zoals ik hierboven al vernoemd had.
1 van mijn vriendschappen die geëvolueerd zijn tot een relatie resulteerde in een kind. Een zoon die ondertussen 4 jaar oud is. Ik hou zéér veel van hem. Omdat mijn situatie niet hetgene is wat het zou moeten zijn, kan ik misschien niet altijd de vader zijn die ik wil zijn. Dit is 1 van de vele dingen waar ik het zeer moeilijk mee heb. Toen mijn zoon geboren werd besloot ik om met mijn toenmalige vriendin samen te gaan wonen en er iets van te proberen maken. Na een X aantal maanden ging dit spijtig genoeg niet meer. We hadden alle dagen ruzie (ook omdat ik me niet verantwoordelijk genoeg gedragen had in die periode, en dat besef ik nu) en de meest kleine dingen liepen uit tot een chaos. Ik wenste altijd dat het anders gelopen was, maar nu is het hier te laat voor. Iedereen zijn leven gaat voort en dat van haar ook. Na haar heb ik nog een relatie gehad die in veel verdriet geëindigd is. Toch tenminste van mijn kant. Nooit heb ik zo hard afgezien van een relatiebreuk. Voor de eerste keer in mijn leven was ik werkelijk volledig gebroken. Het heeft zeker 4 maand geduurd voor ik hier deftig overheen was. Dit brengt mij waar ik nu aanbeland ben. Ik ben 28 en woon sinds de relatiebreuk met de moeder van mijn zoon terug bij mijn ouders. Ik weet niet of ik de juiste keuze toen gemaakt heb. Soms denk ik dat ik beter eens wat doorgebeten had en bij haar gebleven was. Dan had mijn leven er waarschijnlijk nu heel anders uit gezien.
Maar om nu toch over mijn schoolcarrière te beginnen... Ik heb eigenlijk tot de laatste 3 jaar nooit kunnen studeren wat ik wou. Ik had geen idee van wat ik zou gaan doen na ik school verliet. Die gedachte had mij zelfs nooit bezig gehouden. Daardoor was mijn inzet ook zeer laag en verveelde ik mij de helft van de tijd op de schoolbanken. Na mijn 5e middelbaar (dat vreselijk verliep) stopte ik met school omdat het niet veel meer uit haalde. Kort daarna heb ik een vreselijk lange periode thuis gezeten. Jaren heeft dit geduurd. De reden hiervoor is omdat ik het zeer moeilijk had met mezelf voor de 1 of andere reden. Ik had het gevoel dat ik altijd meer moeite moest doen dan een ander om dezelfde resultaten te bekomen. Altijd afgeleid en angstig dat ik mijn werk niet af zou krijgen, maar toch de moed niet hebben om er aan te beginnen. Als ik iets niet wou was het of heel mijn lichaam zich er tegen verzette. Ik werd werkelijk lichamelijk ziek door mijn gedachten. Een zieke geest in een ziek lichaam, dat was hoe ik mij voelde. Nog voor ik stopte met school ontdekte ik cannabis en heb hier ook serieus wat tijd met verloren. Omdat ik me verveelde en geen fut had om dingen te doen vond ik er niet beter op om alle dagen gewoon stoned rond te lopen. Dan hoefde ik mij geen zorgen te maken om de dingen waar ik anders zo zeer mee bezig was. Het kon me niet meer schelen wat mensen van me dachten. Ik was met andere dingen bezig. Op een bepaalde manier gaf dit mij ook binding met andere mensen. Cannabis roken was een ding dat je meestal deed in gezelschap. Alleen dan zat ik ongeveer op dezelfde golflengte met andere mensen. Zie het een beetje als zelf-medicatie. Ik had zonder dit middel te gebruiken al een overvloed aan fantasie, maar toen ik high was kwam dit er allemaal uit en velen vonden dit hilarisch.
Uiteindelijk had deze substantie mij een beetje tot slaaf gemaakt en toen begon ik in te zien dat dit niet de juiste manier was om mijn leven te leiden. Ik kon toch niet constant high zijn!? Er moest een andere oplossing gezocht worden en ik keerde tot mijn ouders. Ik wil eventjes tussendoor vermelden dat mijn moeder al met mij als kind naar zogenaamde kinderpsychologen geweest was, omdat ze ook wel in de mot had dat ik niet zomaar wat ze noemen "een normaal kind" was. Mijn vader moest hier nooit veel van weten. Maar çoit, ik keerde dus terug tot mijn ouders. Ik ging terug geregeld naar een psycholoog die na een tijd het gevoel kreeg mij niet meer verder te kunnen helpen met de problemen waar ik mee worstelde. Toen had mijn moeder op 1 of andere manier een adres gekregen van een psychologe die toenmalig in Sinaai te werk was gesteld. Met niets te verliezen ging ik deze vrouw bezoeken. In den beginne gaf zij mij opdrachten mee, waar ik in mijn dagelijks leven iets mee moest. Keer op keer lukte dit niet. Haar aanpak werkte niet. Toen kwam ze ineens tot een realisatie. De reacties die ik vertoonde hadden heel veel te maken met iets waar ze nog mee geconfronteerd was in haar leven; de noemer "Autisme".
Kort na de realisatie van mijn toenmalige psychologe stond zij erop dat ik getest werd in een centrum dat gespecialiseerd was in deze zaken. Ik doorliep na enige tijd de testen in dit centrum en de resultaten kwamen inderdaad positief terug. Ik had autisme. Eindelijk was er een reden waarom ik mij altijd anders voelde. Nu moet ik zeggen, vele mensen die met mij omgaan beseffen niet dat ik dit heb. Ik heb mij zeer erg aangepast aan andere mensen en eigenlijk valt dit doorgaans gewoon niet op. Zoals ik al vermeld had zien alleen maar de mensen die dagelijks met mij leven wanneer ik het soms onverklaarbaar moeilijk heb.
3 jaar geleden was ik er een beetje bovenop en besloot PC-Technicus te gaan volgen via een Syntra opleiding. Ik voelde mij klaar voor de volgende stap in mijn leven. Eindelijk eens iets leren waar ik interesse voor had. Toen ik deze opleiding beëindigd had realiseerde ik mij iets anders. Ik had nog geen auto. Altijd was ik bang geweest om auto te leren rijden en besefte dat het eindelijk eens tijd werd om mijn rijbewijs te halen. Ik wist dat ik het hier moeilijk mee zou hebben dus heb hiervoor ook alweer een jaar uitgetrokken. Uiteindelijk had ik mijn eigen wagen en mijn rijbewijs in mijn handen. Toen kreeg ik het gevoel dat ik mijn kennis omtrent IT toch wat wou uitbreiden. Nogmaals ging ik een jaar naar Syntra om Netwerk/Systeembeheerder te volgen. Deze opleiding heb ik ook met succes beëindigd, maar niet zonder problemen. Dit had ook veel met een bepaalde docent te maken die naar mijn mening niet geschikt was voor les te geven. Ik was blijkbaar na enige tijd niet de enige die hier zo over nadacht. Na deze (volgens mij vrij nutteloze) opleiding, was ik klaar om eindelijk eens aan een job te denken. Hierbij werd ik ondersteund door UCBO Gent. Een instantie die mensen met een handicap ondersteunt en helpt op weg naar werk. Sinds kort had ik zo stage gelopen en gewerkt bij een IT bedrijf in Sint-Niklaas. Dit verliep in het begin zeer vlot maar nu verloopt dit ook weer stroef.
Doordat alles wat ik doe meer energie vergt is het niet makkelijk om te werken en mijn leven daarbuiten ook nog te leiden. Het leiden verandert dan in lijden. Een goed voorbeeld is Graspop van afgelopen weekend. Een festival waar ik zeer naar uitkeek. Ik kon bij vrienden zijn, naar muziek luisteren die ik fantastisch vind en mij ronduit amuzeren. Op sommige momenten kreeg ik het daar zo moeilijk dat ik mij moest afzonderen en gewoon rondwandelen om terug tot mezelf te komen. Ik denk dat dit een soort van paniek aanvallen zijn die ik niet kan plaatsen. Ik weet niet waarom ik mij zo voel. Ik heb denk ik meer rust nodig dan een ander en kan dit onmogelijk aanvaarden van mezelf. Ik wil dezelfde dingen doen als een ander maar word steeds belemmerd door een gevoel dat ik verdomme niet eens kan uitleggen omdat ik het zelf niet begrijp. Daardoor heb ik ook vroegtijdig het festival verlaten omdat ik de volgende dag op mijn werk aanwezig wou zijn. Daarnet in het naar mijn werk rijden begint dit ineens weer op te komen... Ik vloek tegen mezelf in de auto en ben kwaad. Furieus zelfs. Waarom godverdomme waarom!!!? Laat het over gaan alsjeblieft. Ik begin te smeken om het op te laten houden. Het stopt niet, ik stort in in mijn auto. Ik moet mijn werkgever bellen om te zeggen dat ik mijn werk niet kan uitvoeren op deze manier. Deze man weet dat ik in begeleiding ben en heeft hier begrip voor. Het enige probleem is, ik wil dit niet meer meemaken. Ik wil mijn leven voortzetten. Ik wil een job zodat ik een eigen plaats kan hebben op deze aardkloot. Een vrouw, een gezin, een leven. Een leven waar ik in kan gaan en staan waar ik wil, zonder belemmerd te worden door gevoelens die ik niet begrijp. Is dat dan teveel gevraagd? Soms denk ik dat ik gek ben. Dat mijn hersens soms een verkeerd contact maken en dat ik dan gewoon deze shit weer moet doorstaan. Ik heb er wel stilletjes aan genoeg van....
