Elke dag schaam ik mij om wie ik ben. Eigenlijk word ik eerder geconfronteerd met de schaamte die me omvat. Als ik in de ogen van mijn ouders kijk zie ik ze, en dan krimp ik ineen. Zij zien niet hoe ik elke dag mijn toekomst bekijk. Hoe ik vecht tegen het hier en nu... Ik vlucht en vecht zoveel ik kan. Maar als het leven alleen maar vechten en vluchten wordt, wat haal je er dan in godsnaam nog uit?
Dit is eigenlijk zowat het grootste probleem waar ik mee kamp. Eenzaamheid is hier ook 1 van. En ja, ik weet best wel dat er mensen zijn die al langer single zijn dan ik maar dat betekent niet dat ik het er makkelijker mee heb. Liefde betekent eigenlijk het meest voor mij. Alleen liefde en passie hebben mij doorzettingkracht gegeven. Niets anders. Niets anders heeft mij ooit kunnen motiveren. Liefde schept voor mij een toekomstbeeld waar ik naartoe wil werken. Spijtig genoeg ligt de liefde niet voor het rapen...
Als ik mijn huidig toekomstbeeld bekijk zijn er geen regenbogen of bloemenpaden. Ik slenter in plaats van te huppelen en ik knies in plaats van na te denken. Het pad dat ik bewandel is nauwelijks te onderscheiden van de omgeving daar rond. Grijs, koud en gebarsten zoals een kapotgetrapte straatklinker. Far from a yellow brick road...
Ik voel me alsof mijn geest niet gemaakt is voor deze planeet of de mensen die hier rondlopen. Ik dacht ooit onvoorwaardelijke liefde gevonden te hebben, maar weet nu dat zoiets nooit kan bestaan. Toch hoop ik ergens dat er iemand is die mij het tegendeel kan bewijzen en mij terug de kracht kan geven die ik nodig heb om mijn bootje voorwaarts te stuwen.
De grijze klinkers moeten plaats maken voor weelderige bloemenvelden en peperkoeken vooruitzichten...
