Tijd, mijn ergste vijand.

Hello there...

Het is weeral belachelijk lang geleden dat ik hier nog eens iets heb gepost. Bij deze even een update over mijn leven zoals het nu is.

Heb ondertussen wederom een vriendin die zeer lief is voor mij en waar ik veel van hou. Ze heeft ongeveer 3+ maanden geleden een verkeersongeval gehad en ik ga zonder in detail te treden mede delen dat het een vrij ernstig ongeval betreft. Ik ben al sinds mei aan het werk als vrijwilliger bij IBOGEM. Ik test elektrische toestellen die binnen worden gebracht voor doorverkoop in de Kringwinkel.

Het probleem is dat ik sinds deze samenloop van omstandigheden geen tijd meer heb voor mezelf, en daardoor ook weinig tijd om nog iets te doen buitenshuis dat niks te maken heeft met werk, huishouden en/of zorg voor mijn huidige vriendin.

Ik sta om 6 a 7 uur op (heb veel tijd nodig om wakker te worden), werk van dinsdag tot donderdag van half 9 tot kwart na 5, en op vrijdag tot kwart na 2. Elke avond ga ik ook naar mijn vriendin het revalidatiecentrum en ben dan altijd maar om half 9 thuis, om dan nog te eten en mij te douchen. In het weekend is ze nu bij mij en heb ik enkel maandag voor het huishouden en een beetje "me-time", als die er al is...

Ik heb mijn "me-time" erg nodig. Misschien nog net iets meer dan anderen. Ik probeer echt vol te houden, maar het is zwaar en begin stilaan wat in te storten.  7 november wordt ze wederom geopereerd en daarna zou haar helingsproces richting terug wandelen meer opschieten. Ik zal juichen op de dag dat ik gewoon na mijn werk richting thuis kan gaan. Maar dit zit er nog even niet in...

Mijn vrijdagse uitspatting die ik zo nodig had/heb zit er tijdelijk niet meer in en dat vreet ook aan mij. Niet alleen omdat ik mijn vrienden minder zie, maar ook voor mijn gemoedsrust. Ik moet mijn vriendin zaterdagochtend gaan halen van het revalidatiecentrum omdat ik haar natuurlijk ook graag bij mij heb in het weekend, dus een late nacht of een kater kan ik me niet veroorloven. Wanneer ik ze dan terug breng op zondagavond voel ik al de sleur komen van de week die in aantocht is. Dagen duren weken en weken maanden. Het weekend een uurtje, of zo lijkt het toch...

De paniek aanvallen zijn minder ernstig tot nu toe (ik hou mijn hart vast voor wat er misschien nog in aantocht is), maar meer frequent. Soms lijkt het alsof ik spontaan zou kunnen huilen omdat het me allemaal te veel wordt.

Ik krijg terug waanbeelden in de schaduwen van de nacht waar ik als kind zo bang voor was, maar soms ben ik zelfs te moe om me hier druk in te maken en dan denk ik: "Laat die al dan niet denkbeeldige monsters mij maar vermoorden, ik moet slapen."

Het is zo dat slaaptekort angst aanvallen voedt en omgekeerd. Dus dit is een negatieve spiraal waar ik moeilijk uit geraak met momenten.
Als ik nog maar begin te denken aan wat ik allemaal zou moeten doen om alles op orde te houden begin ik al bijna te hyperventileren.

Mijn haat en ja, noem het maar haat voor anderen groeit elke dag. Ik zie mensen het anderen opzettelijk moeilijk maken en een gevaar zijn voor anderen. Domme opmerkingen maken die nergens vandaan komen en geen nut hebben. Een gevaar zijn in het verkeer terwijl ik denk dat ze hun rijbewijs gedraaid hebben "uit ne sjiekenbak" zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen. Mensen in professionele posities die daar niet thuis horen omdat het halvelings in hun schoot is geworpen. Zij doen net zoals ik waarschijnlijk ook niet hun droomjob, maar geld verzacht de zeden. En laat dat net iets zijn waar ik ook een tekort aan heb. Zowel die "droomjob" of uberhaupt een job waar ik me niet elke dag voor uit mijn bed moet hijsen met de meeste moeite, als het geld dat ik van mijn dop krijg. Hoe minder mensen ik dagelijks moet groeten hoe beter. Daar heeft niemand een boodschap aan... Moest ik dit niet doen, dan was er geen verandering. Soms doe ik moeite en dan krijg ik zelfs geen weerwoord. Dus waarom die geforceerde moeite nog investeren in de belachelijke mensheid rondom me?

Ik hoop op betere getijden, want heb ze wederom nodig!